از این ولایت

«گره­گوار سامسا»ی مسخ بلد نیست به خودش فکر کند و هر کار که می­کند برای دیگران است، او برای شادی دیگران زنده است. باور او به عرف و باور عمومی چنان دست و پایش را بسته که او را از صحنه زندگی محو کرده است و ازاو«هیچ آقایی» ساخته که دیگر خودش هم توان شناخت خودش را ندارد